Kilka lat temu wyczytałem, że Francuzi przebadali ustosunkowanie konsumentów wobec wysokich i niskich cen. Stwierdzili, że jeszcze kilkanaście lat temu tylko ok. 25% konsumentów dawało się skusić niską ceną, natomiast pozostali kierowali sie raczej rozsądną ceną za dobrą jakość. Jednakże w ostatnich latach intensywna propaganda niskiej ceny, prowadzona przez sieci hipermarketów i inne wielkie firmy handlowe spowodowała, iż proporcje te odwróciły się.
Potem dodatkowo nastąpiła era komodyzacji – produkty uważane wcześniej za markowe, zostały pozbawione istotnych lecz kosztownych walorów jakościowych, ale pozostawiono ich formę zewnętrzną, sugerującą, że nadal jest to towar „z górnej półki”. Ale kosztują teraz znacznie mniej…
Można dysutować, czy dobrze się stało, mi jednak żal, że nie ma już wysmakowanych delikatesów, że dominuje tendencja „imitacja luksusu ale za to dla każdego”. Mam też wątpliwości, gdy obserwuję że wielki handel detaliczny konkuruje wyłącznie ceną i świecidełkami, a produkty naprawdę wysokiej klasy oraz innowacyjne poznikały z rynku.
Na koniec pytanie – kim są ci konsumenci, którzy nie dają się skusić niską ceną, owe 25% konsumentów? Jaki mają sposób bycia, styl życia? Może udałoby mi się odkryć to przy pomocy moich narzędzi do semantycznej analityki dyskursu? Pomyślę nad tym.
—
